FRIGG

In mijn jeugd was het thuis zwaar. Samen met mijn zusje zochten we buiten een ontsnapping in fantasie, waar we steeds nieuwe werelden creëerden om de realiteit even te ontvluchten. Ook nu is de realiteit hard. Hoewel thuis als volwassene veilig is, wordt de wereld daarbuiten getekend door oorlog en een zwaar beschadigde natuur. In een serie schilderijen onderzoek ik dat verlangen naar ontsnapping. Elk werk toont een meisje in een eigen fantasiewereld, vergezeld door een sprookje. De figuren ogen sprookjesachtig, maar hun blikken verraden het besef dat ook deze werelden tijdelijk zijn en de terugkeer naar de realiteit onvermijdelijk is.

Het sprookje vind je onder de afbeelding.

FRIGG

100 x 80 cm

acryl op doek

2024

HET SPROOKJE VAN FRIGG

Ergens in een dorp aan de kust, waar de zee altijd woest is en de golven beuken tegen de rotsige kust, woont een bijzonder meisje genaamd Frigg. Frigg is 10 jaar oud, maar haar ogen laten een verhaal zien van iemand met veel meer levenservaring dan de meeste kinderen van haar leeftijd. Haar gezicht wordt getekend door een diepe, stille woede, een boosheid die ze binnenin zich draagt.
Het bijzondere aan Frigg is de grote kroon die op haar borst getatoeëerd is. Deze tatoo is niet zomaar een versiering, het is een symbool van haar wilskracht. In dit kustdorp waar zeemannen na elke mijlpaal en tragisch moment hun lichaam markeren met tatoos, vertelt Friggs lichaam een verhaal van een ongewoon leven. Iedere tattoo op haar huid is een hoofdstuk in haar eigen boek van ervaringen, een boek dat al veel te dik is voor iemand van haar leeftijd.

Haar vader, een dappere zeeman, vertelde haar altijd de verhalen van zijn eigen tattoos. Elke tattoo op zijn lichaam was een kroonjuweel, een herinnering aan zijn overwinningen of verliezen. Na het verlies van haar vader aan de zee, nam Frigg deze traditie op zich. Ze wilde haar eigen kronen dragen als symbolen van haar wilskracht.

De tatoeëerder van het dorp, een oude vriendin van haar vader, was het die de grote kroon op haar borst zette. Het was een pijnlijk en lang proces, maar Frigg gaf geen kik. Ze wist dat deze kroon meer was dan slechts inkt op haar huid; het was een symbool van haar wilskracht, een bewijs dat ze ondanks alle verliezen en tegenslagen overeind was gebleven.

Het dorp begon al snel te fluisteren over het meisje met de kroon. Sommigen bewonderden haar maar anderen wendden hun blik af, ongemakkelijk door de herinneringen die haar tattoos opriepen. Maar voor Frigg waren haar tattoos haar kroonjuwelen; ze droeg ze met trots. Elk ontwerp was een belofte aan zichzelf dat ze haar strijdershart nooit zou verliezen, dat ze altijd zou blijven vechten en dat ze, net als de zeemannen van weleer, haar leven zou blijven markeren met de kroonjuwelen van haar ervaringen.